Είδε ο Θεός ότι ο Εχθρός συνταράζει το ανθρώπινο γένος και έβαλε απέναντι του τη μετάνοια , για να τον ρίξει κάτω. Εκείνος πείθει τους ανθρώπους να αμαρτάνουν ,η μετάνοια όμως είναι πρόθυμη να δεχθεί εκείνον που αμαρτάνει. Ο Εχθρός αναγκάζει να παρανομήσουν, αλλά η μετάνοια συμβουλεύει να επιστρέψουν .Εκείνος σπρώχνει στην απόγνωση, αυτή υπόσχεται ελπίδα σωτηρίας .Η αμαρτία γκρεμίζει τη συνείδηση , η μετάνοια όμως γίνεται στήριγμα της για ανακούφιση.

Διότι ο Κύριος ανορθώνει τους συντετριμμένους (ψαλμ.145,β) ,αλλά αυτό το κάνει με τη μετάνοια. Όταν δηλαδή ακούσεις τον Δαβίδ να λέει, << Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυτές με στήριξαν>>(Ψαλμ.22,4), κατάλαβε ότι με την μετάνοια , είπε , τον στήριξαν .Ο Δράκοντας πείθει να ασεβούν και τους προετοιμάζει να λυπούνται, η μετάνοια όμως συμβουλεύει να μην αγωνιούν, ούτε να απελπίζονται για τη σωτηρία τους. Η κακία τυφλώνει το νου, αλλά η μετάνοια ανάβοντας λυχνάρι δείχνει σ’ αυτόν τον Θεό από μακριά. Λυχνάρι στα πόδια αυτού που μετανοεί γίνεται ο Νόμος (Πρβλ. Ψαλμ.118,105), αλλά όχι για την μετάνοια.

 Η μετάνοια αγαπητοί είναι πλούσιος καρπός, διότι προσφέρει με κάθε τρόπο ενάρετο έργο στον Θεό.Είναι αγρός γεμάτος καρπούς, διότι καλλιεργείται σε κάθε καιρό. Είναι δέντρο της ζωής, διότι πολλούς που πεθαίνουν από τις αμαρτίες , τους ανασταίνει.Σ’ αυτό μπολιάζεται όλη η επουράνια πραγματικότητα, διότι μας φέρνει σε κοινωνία με την θεότητα.

Χαίρεται με αυτήν ο Θεός , όπως με την δημιουργική του δύναμη, διότι εκείνους που η αμαρτία προσπαθεί να τους καταστρέψει , αυτή τους επαναφέρει στην δόξα του Θεού. Η μετάνοια είναι το ασφαλές  βαλάντιο του Θεού , διότι προστατεύει τις ψυχές των ανθρώπων , για να μην απολεσθούν.Αυτή είναι η άφθονη σοδειά του Θεού, διότι και προσφέρει τους ανθρώπους , και συναθροίζει τους αμαρτωλούς κατά σωρούς.